30 Seconds To Mars - Newsy, Wywiady, Forum , This is War

Scena jest na pewno przygotowana na powrót. Każdy, kto nie jest częścią mdlejącej fanbase 30 seconds to mars, którą zespół zdobył swoją multi-platynową płytą ABL, jest pewnie tak zaznajomiony z problemami zespołu i zerwaniu kontraktu z wytwórnią jak i kolejnym połączeniem, jak oni są z ich muzyką.

Gdy taka zawierucha się zdarza (połączona z dość marnie dotrzymanym postanowieniem) łatwo przysłanić this is war.To album, który powinien „ryczeć” na życie, jednak zamiast tego ciągle rozgrywa to bezpiecznie i gruntuje status quo.

Wolno budujące napięcie intro do „Escape” to maruder towarzyszący nieciekawemu wokalowi Jareda leto, który potem zostaje opanowany przez chór ich fanów wykrzykujących tytuł albumu w skompresowanej, przeprodukowanej formie robiącym go uboższym bez jakiejkolwiek potrzeby. Nasienie ich złości zostało zasiane, ale szybko zaczyna brzmieć jak wypalone i wymięte.

Pierwsza electropopowa piosenka „Night of the hunter” zawiera bardziej grupowe wokale, które pojawiają się jak cząstki schludnie spadające z linii produkcyjnej. Słowa piosenki są tak powtarzalne i tautologiczne jak i refren – „ Szczery do Boga zniszczę twoje serce/Potnę cię do kawałków i przerwę na pół” – które natychmiast zaczynają otwierać rysy na cienkim lodzie na którym odgrywają swoje piruety.


Kings & Queens nie może ukryć, że jest piosenką o końcu ludzkości która brzmi jakkolwiek, tylko nie apokaliptycznie. Parę tracków później, na Vox Populi, wciąż dostajemy bonus w postaci fanów zapełniających wszystko tak, że nie ma już miejsca na cokolwiek, tylko motyw tup-tup-klask który brzmi jak naprędce pożyczony z „we will rock you” Queen.




Ludziom chcącym więcej tego samego spodoba się słodko-kwaśna, cicho-głośno-cicha produkcja, przypominająca filmy hollywoodzkie, gdzie wszystko kończy się dobrze, ale wzięte jako całość This is war brzmi jakby jego twórcy spróbowali oddać atmosferę dramatu i ponieśli dramatyczną porażkę.